Het bezoek afgelopen zomer aan Papendal om daar de toekomst van het Nederlands volleybal te bewonderen was goed bevallen. We besloten met dezelfde trainers op herhaling te gaan. Deze keer geen jongens met een werkhoogte van 3.53m maar een training van de meisjes préjeugd Oranje. Oftewel meiden van veertien, vijftien en een enkeling zestien jaar oud die nog allemaal dromen om in Oranje te komen. De préjeugdgroepen zijn regionaal georganiseerd. Wij keken naar de groep uit Gelderland. Dertig meiden op drie velden met Ivo Munter als hoofdtrainer en twee assistenten. Na een filmpje over sportbeleving begon de warming-up met veel aandacht voor balbaanherkenning en zelflerend vermogen. Leukste aanwijzing van Ivo “zelfs als we denken dat we de bal niet gaan halen, doen we alsof we de bal wel halen”. Wat resulteerde in een betere score en veel meer beleving. Je ziet geen verschil in motivatie bij deze meiden, wel verschil in motoriek en ervaring. Het is moeilijk te voorspellen welke van deze meiden uiteindelijk een Oranjeshirt mag aantrekken. Maar een onvergetelijke ervaring voor hen is het zeker geweest. Als je met vier trainers op stap gaat, krijg je sowieso discussie over doel van de oefening, de uitvoering van de techniek en de speelsters waarin je talent ziet. Uiterst nuttig dus voor ons als Albatrostrainers. Met een karrevracht nieuwe oefenstof zijn we afgereisd naar Amsterdam.”